Sú aðferð sem notast hefur verið við hérlendis til ræktunar á bláskel er hin svokallaða línurækt en hún er mest notaða aðferðin til slíkrar ræktunar víðast hvar í heiminum. Í stuttu máli gengur línuræktin út á það að svonefnd burðarlína er strengd eftir yfirborði sjávar en neðan úr burðarlínunni hanga grennri tóg, svonefndir safnarar. Hlutverk þeirra er að safna á sig kræklingalirfum sem síðan vaxa og dafna á söfnurunum. Burðarlínunni er haldið á floti með þar til gerðum flotum en botnfestur eru við sinn hvorn enda burðarlínunnar þannig að hún haldist á sínum stað. Burðarlínan er tengd við botnfestuna með svonefndu botnfestutógi. ( sjá mynd )

 

Þar sem veður eru válynd og sérstaklega þar sem hafís gerir vart við sig er gjarnan beitt öðru afbrigði af línurækt sem gjarnan er kennt við Kanada, þar sem bláskel er ræktuð með góðum árangri þrátt fyrir að strandsvæði leggi ár hvert. Þar er burðarlínan ekki á yfirborðinu heldur er henni sökkt nokkra metra undir það ásamt hinum sérhæfðu flotum sem þola þann þrýsting sem þetta veldur á þau. Þannig nær ís ekki að festa sig við flotin auk þess sem öldurót utan lagnaðartíma veldur mun minna álagi á búnað og minni afföllum af skel. Hin hefðbundna aðferð hefur ekki gefið nógu góða raun hérlendis þar sem skel hefur hrunið af línunum í vondum veðrum. Því hefur kanadíska aðferðin verið tekin upp hjá Norðurskel og verður öll ræktun fyrirtækisins í framtíðinni því undir yfirborði sjávar. Auk þeirra kosta sem þetta hefur í för með sér gagnvart sjálfri ræktinni fylgir þessu einnig sá kostur að sjónmengun verður engin auk þess sem skipum og bátum er engin hætta búin af ræktinni (og öfugt!).